Erik Butter, papa van Louise, Nieke en Warre en nu 20 jaar aan het werk op verschillende afdelingen in het universitair psychiatrisch ziekenhuis St. Kamillus in Bierbeek. Eerst als hulp in de verpleging, maar toen de gelegenheid zich voordeed om met behoud van loon drie jaar verpleegkunde te gaan studeren heb ik die kans met beide handen aangegrepen. Ik heb toen voor geriatrie gekozen omdat het bij ouderen vaak gaat om complexe problemen: ziekte, sociale omstandigheden, mentale toestand... Dat is wat mij erin boeit. Ik werk nu in de mobiele equipe die bij ons pas opstart, een nieuwe uitdaging.



Bijeenkomst met de niewe mobiele equipe

Ik heb verleden week een eerste bijeenkomst gehad met de nieuwe mobiele equipe. We zijn nog maar met z'n tweeën, een tikkeltje onderbemand om een heel ziekenhuis van invallers te voorzien. De directie gaat de vacature verder open stellen, ook voor mensen met minder anciënniteit, en verder zijn er mensen die wel geïnteresseerd zijn, maar misschien nog net een duwtje nodig hebben om de stap te zetten. We zullen wat reclame voor onszelf moeten maken. Verder zit ik nog steeds thuis, overuren van mijn vorige job opsouperen, het begint wat op mijn systeem te werken.Lees verder

Onverwachte sabbat

Ik zit thuis. Ik heb geen Mexicaanse griep, ik ben niet overspannen, en toch zit ik thuis. Waarom? Een heel verhaal. Tot vorige week was ik adjunct hoofdverpleegkundige op een PVT, tot plots mijn directeur tijdens een avondshift in mijn bureau verscheen. Hij deelde me mee dat ik vervangen zal worden, en door een full diensthoofd dan nog wel, van buiten het ziekenhuis. Voor de afdeling niet zo’n slechte zaak, want een afdeling leiden met beperkte adjunct-bevoegdheden is af en toe als spaghetti eten zonder bestek. Voor mij niet zo fijn, ik deed die job echt wel met hart en ziel. Lees verder