Theo, diabetespatiënt

Diabetes of suikerziekte kenmerkt zich door herhaaldelijk verhoogde glucosewaarden in het bloed. Het is een aandoening die - zelfs als zij optimaal wordt behandeld - na verloop van tijd op vele plaatsen schade in het lichaam veroorzaakt, waardoor levensverwachting en -kwaliteit afnemen. De gevolgen zijn bij een goede behandeling wel minder ernstig.

Op lange termijn krijgt de patiënt last van oogaandoeningen, adervernauwingen (waardoor grotere kans op hartaanval of een beroerte), nefropathie (minder goede werking van de nieren), diabetesvoet (minder doorbloeding door aantasting van de bloedvaten waardoor wonden ontstaan), problemen met het denkvermogen, neuropathie (zenuwschade: het zenuwstelsel regelt bloeddruk, hartwerking , maagdarmbewegingen en de hersenen), seksuele problemen, parodontitis ( tandvleesontstekingen) en vaak droge huid of schimmelinfecties. Theo was reeds 25 jaar diabeet en spoot zichzelf insuline. Enkele jaren geleden kreeg hij een wondje aan zijn rechter dikke teen. Zo maakten wij kennis met hem en zijn echtgenote. Zijn bloedsuikergehalte was erg ontregeld. Hij had hoge waarden. Zijn echtgenote vertelde dat Theo zich niet goed aan zijn dieet hield. Bij te hoge bloedsuikers paste hij zelf de insuline aan en spoot meer eenheden. In overleg met Theo en de internist werd besloten dat wij de zorg met betrekking tot glucosecontrole en het toedienen van insuline, zouden overnemen. Zo startten we de zorg met 3 bezoekjes per dag. Na verloop van tijd kreeg hij verschillende vaatoperaties. Na een langdurige wondzorg en zeer ontregelde bloedsuikers volgde een ziekenhuisopname. Het rechterbeen van Theo moest geamputeerd worden. In het ziekenhuis kreeg Theo complicaties: een longontsteking en de ziekenhuisbacterie (MRSA ). Dit is een van de vele soorten stafylokokken. Deze bacterie is aan vele antibiotica resistent. Zij zit normaal op de huid en op de slijmvliezen, zoals de neusholte. Als de bacterie door de huid heen het lichaam binnendringt kan deze infecties van de wond veroorzaken, maar ook urineweginfecties en longontsteking. Vaak wordt er dan een quarantaine afgekondigd. Na een opname van 9 maanden volgde eindelijk zijn ontslag uit het ziekenhuis. Aan zijn linker dikke teen had hij ondertussen ook een wondje en een grote doorligwonde op zijn stuit. Vanaf dat moment werd hij volledig afhankelijk en werd hij ook door ons gewassen. Emotioneel was het voor hem en zijn echtgenote zeer zwaar! Buiten zijn lichamelijke klachten was het afhankelijk zijn voor Theo meer dan moeilijk. Vaak kreeg hij hevige huilbuien en zag de zin van het leven niet meer. Andere momenten was hij dankbaar voor alle hulp en blij dat zijn echtgenote zo zorgzaam voor hem was. Na 4 maanden verzorging volgde een nieuwe ziekenhuisopname. Nu werd besloten tot amputatie van zijn linkerteen. Tijdens een vaatonderzoek kreeg Theo een inwendige bloeding. Zijn toestand was zeer kritiek. Toen hij opnieuw een longinfectie kreeg kwam hij dit niet meer te boven en is korte tijd later overleden. Zijn echtgenote zien we nog regelmatig in de stad. Ze heeft het nog moeilijk maar is dankbaar dat Theo nog een periode thuis verzorgd kon worden.