Onverwachte sabbat

Ik zit thuis. Ik heb geen Mexicaanse griep, ik ben niet overspannen, en toch zit ik thuis. Waarom? Een heel verhaal. Tot vorige week was ik adjunct hoofdverpleegkundige op een PVT, tot plots mijn directeur tijdens een avondshift in mijn bureau verscheen. Hij deelde me mee dat ik vervangen zal worden, en door een full diensthoofd dan nog wel, van buiten het ziekenhuis. Voor de afdeling niet zo’n slechte zaak, want een afdeling leiden met beperkte adjunct-bevoegdheden is af en toe als spaghetti eten zonder bestek. Voor mij niet zo fijn, ik deed die job echt wel met hart en ziel. Een keer de eerste teleurstelling doorgeslikt komt de vraag, en wat nu? Zijn eerste voorstel lag me niet echt, én er was een redelijk aantrekkelijk alternatief in de vorm van de nieuw op te starten mobiele equipe. Ik houd wel van afwisseling en het opstarten van een nieuw team met een nieuwe werking biedt een bijzondere uitdaging. Probleem is, de mobiele equipe is er nog niet, en daarom zit ik thuis. Ik had nog een pak overuren en verlofuren staan die ik niet heb kunnen opnemen in mijn vorige job. Nu heb ik sabbat.