Getekend: kermis op de schelde

Het was nog vroeg tegen de middag, een zonnige zomerse dag. De hitte was binnengedrongen in het ziekenhuis. Alle ramen moesten gewoon open om een kleine wind door te laten. Na afloop van een assessment voor de interne liaison moest ik nog enkele vragen stellen aan de geriater. Op de afdeling was het behoorlijk druk. Ik wachtte aan haar bureau, de dokter zat nog bij een patiënt. In de dokterskamer zat een goedlachse oudere man, in de baan van de tocht door het raam, aan het genieten van de frisse wind en als gezelschap voor de adjunct-hoofdverpleegkundige. De man vertelde vlijtig over de échte winters van de jaren '60, waarbij er nog een kermismolen op de bevroren schelde stond, over de bloedhete zomers die daarop volgden en zo veel meer. Ik moest niet veel moeite doen om me in te leven in de jaren stillekes, zoals in de reeks van Lili en Marleen. De man werd stil, ik staarde naar hem zonder dat hij het merkte. En toen, uit het niets, kwam het geluid binnen van een groot vliegtuig met propellors dat over het ziekenhuis vloog. Ik dacht gelijk aan de bommenwerpers uit de oorlog, zoals zo vaak getoond op de televisie. De man staarde naar buiten, haalde één hand van z'n rollator, hief de hand in de lucht en ... maakte kleine piano-achtige bewegingen in de lucht. Tegelijk maakte hij het geluid 'rakketakketakketak', 'zo ging het vroeger in de oorlog' zei hij. Het leek wel alsof er een vorm van telepathie was ontstaan. Het was een 'ijsbrekende stilte' en een gevoel dat de haren rechtop deed staan. 'Dat vergeet je nooit meer' ging hij verder, terwijl hij naar buiten bleef staren. Ik herinnerde plots de uitspraak van een andere patiënt, die ik lang geleden had gesproken: 'In Duitsland heb ik de snelste 100m gelopen uit m'n leven. Elke dag opnieuw kon ik 10 keer trainen van schuilplaats naar schuilplaats, bom na bom...!' Ze zijn getekend voor het leven, authentiek, waardig oud.