De wijsheden van toen

De feestdagen zijn voorbij, eindelijk die drukte weg, maar tegelijk ook een blij weerzien met de familie en vooral bezoekjes aan de grootouders die vér weg wonen, of zo lijkt het toch al 365 dagen per jaar... . Tussen de feestdagen door heb ik mezelf verplicht om literatuur door te nemen voor m'n doctoraat. En het is heel interessant: het gaat over transities die ouderen meemaken op latere leeftijd. Hoe gaat de oudere persoon hiermee om? Gebruikt hij strategieën uit het verleden om zich er ook nu succesvol doorheen te werken? Wat speelt er in hem en door hem en met hem in een tijd van opeenvolgende uitdagingen, verwachtingen, eisen die het leven hem stelt? Tijdens m'n leesreis komt de vraag naar boven: vroeger werd gesproken van de oude man, de (hoog)bejaarde, de oudere persoon, maar geeft dit woord wel voldoende inhoud aan wat deze persoon op latere leeftijd allemaal heeft gedragen, heeft meegemaakt, heeft doen meemaken, heeft opgedaan van ervaring. In de tijd van de indianen (en misschien nu nog in sommige stammen) werd gesproken van de 'wijzen'. Dàt heeft voor mij een veel diepere betekenis: mensen op latere leeftijd zijn vol wijsheid, zij weten hoe het moet en hoe het beter niet moet, zij hebben het gezien, zij zijn slimmer en hebben de weg die voor ons ligt reeds bewandeld, gestruikeld en weer opgestaan. Geef toe: het woord 'oudere' klinkt dan toch veel te kil, te koud, te beperkt...